از تهران تا کابل: بنیادگرایی اسلامی، فرزند نامشروع غرب و فرهنگ اسلامی خون و خشونت و سنّت واپسماندگی

دوشنبه ۲۵ مرداد ۱۴۰۰ ساعت ۲۱:۱۲ |

نوشته شده توسط شاپور سورنپهلو |

from_tehran_to_kabul_western_puppeteers_and_muslim_puppets

ایرانیان اعضای یک پیکرند - که در آفرینش ز یک گوهرند،

چو ایرانی به درد آورد روزگار - دگر ایرانیان را نماند قرار!

آنچه که در ۴۳ سال گذشته در ایران رخ داده است و تکرار آن را در سه دههٔ گذشته و بویژه از سال ۲۰۰۱ بدینسو و امروز در ایران ِخاوری (افغانستان) شاهد بوده و می باشیم، سخن ادوارد مورو، گزارشگر نامی جنگ جهانی دوم را در یاده[:ذهن] زنده می سازد که: "هیچ کسی نمی تواند بر سر ملتی با ارعاب و تهدید حکومت کند، مگر آنکه همهٔ ما همدست او باشیم!"

همانگونه که بیگانگان با بهره وری از "بنیادگرایی اسلامی" که بدست بریتانیا ساخته شده بود[[1]] و در دهه ۷۰ ترسایی بر اساس یک "طرح و سپس انقلاب مهندسی شده"،[[2]] توانستند نظام شاهنشاهی را در سال ۲۵۳۷ سرنگون و بجای آن رژیم استبداد جمهوری را بقدرت رساندند، تا رژیم ایرانستیز و ایرانفروش مذهبی، کشور و ملتمان را به دوران قاجاریه بازگردانده و امروزی را که شاهدش می باشیم پدیدار سازند، نیز همان نیروها، در چند دههٔ گذشته با بهره وری ازهمان بنیادگرایی اسلامی و اجرای برنامه های مهندسی شده سیاسی و نظامی، همان نگونبختی ها را بر سر همتبارانمان در ایران خاوری (افغانستان) آورده اند، که اوج کنونی آن را در چند روز گذشته و بازگرداندنشان طالبان بقدرت[[3]] بدست بیگانگان، وجدان، روان و قلب هر انسان باوجدان و بیداری، بویژه ایرانیان که همتباران خود را در آنسوی مرزها در زخم و زجر و شیون می بینند، به درد و اشک و پریشانی ژرفنایی می نشاند. ولی، نکته ای که مبایستی موجب خودفریبی هیچکدام از ما شود، همهٔ گناهان بر دوش بیگانگان نیست، زیرا که هیچ بیگانه ای نخواهد توانست چنین سیه روزگارهایی را بدون همدستی و همیاری خود ما، برایمان پدیدار سازند و در اینجاست که سخن مورو را در یاده زنده می شود.

بنابرین هم میهنم، هم تبارم، پیش‌ از سرزنش بیگانگان و بباد نکوهش گرفتن کشورمداران آمریکایی و غیره، بایستی به درون خود و کاری ها و بی تفاوتی های خود نگریسته و خویشتن را به دادگاه وجدان، انسانیت و تاریخ کشانیم تا متوجه گردیم که بخش بزرگ این مشکل، همدستی یکایک ما در برپاسازی این روزهای تباه و سیاه برای خود و یکدیگر می باشیم، بویژه همدستی اکثریت هم میهنان و همتباران مسلمان ما در ایران و ایران خاوری، که کیش تازیان در سرشت و هستی اشان نهادینه شده است؛[[4]] همدستی هایی که در ایران با پیشه کردن خاموشی و تماشای ملت نسبت به کُشتار سران ارتش و نخبگان اداری کشورشان، فرود آمدن نخستین سیلی بر سر و یکمین مُُشت بر سر زنان و دختران ایرانی آغاز گشت تا به ضعیفه های اسلامی تبدیل شوند، تا شراکت در تعزیه های و سیرک های رای گیری رژیم و یاری به بقا در مشروعیت بخشیدن به رژیمی که برادر مهتر طالبان است ادامه پیدا کرد[[5]] و ۴۳ سال دیرتر با وجود دیدن همهٔ این جنایات و خیانت ها، چپاول ها، دزدی ها، اعدام ها و هزاران جنایت دیگر، بجای دست یاری دادن و بپاسازی یک خیزش ملی یکپارچه و سراسری تا آزاد سازی خود و کشور از اسارت استبداد و حاکمیت خون و خشونت و زنستیزی و ایرانستیزی و ایرانفروشی، خاموشی برگزیده است.

باری، بنیادگرایی اسلامی در جوامع اسلامی، در بهترین شیوه و گونهٔ ممکنه خود، همچون بیماری آنفلوانزا می باشد. بیمار مبتلا به ویروس آنفلونزا دو نیروی بویایی و چشایی خود را از دست می دهد و بنیادگرایی اسلام، موجب می گردد تا دو نیروی "اندیشیدن" و "خردورزیدن" از هستی و سرشت بی کار شوند - و انسان ناتوان در اندیشیدن و خردورزیدن، سرنوشتی نخواهد داشت بجز عروسک های خیمه شب بازی شدن تا در دستان خیمه شب بازان بیگانه و دکانداران ِ دین، سردرگم و گیج به همه سویی و هر ره و بیراهه ای کشانده شوند.

در پایان، بازگرداندن طالبان به قدرت بدست بیگانگان، درس بزرگی را به ما ایرانیان بایستی بیاموزاند که "اگر در فردای سرنگونسازی رژیم استبدادی جمهوری حاکم بر ایران، از نابودی ریشه ای 'قشر روضه خوانان'، که زاینده و مروج دروغ، بی سوادی، خرافات، زنستیزی و واپسگرایی در ایران می باشد، بهمراه زدودن همهٔ نمادهادیش و با خاک یکسان سازی نهادها و مراکز پرورش روضه خوانان، غفلت ورزیم یا در زیر فشار اربابان بیگانه اشان خودداری کنیم، بدون هیچ گمانی، این رژیم و روزگار شوم و تیره کنونی را باری دگر تجربه خواهیم کرد."